தோனி Vs கேரி

கேரி யு ஆர் ரைட்
ஐ.பீ.எல் பந்தயங்களில் தொடர்ந்து விளையாடியதால் இந்திய வீரர்கள் சோர்வடைந்து விட்டார்கள். இதுதான் கேரி கிர்ஸ்டனின் இந்திய கிரிக்கெட் அணியின் தோல்விக்கான காரணம் குறித்த கருத்து. கேரி ஏதோ சொல்லப்போய், வந்தது வினை. எதுடா சாக்கு என்று கிளம்பி வந்து விட்டார்கள் பத்திரிகையாளர்கள். வெறும் வாயை மெல்பவர்களுக்கு வெற்றிலை பாக்கோடு சுண்ணாம்பையும் தடவித்தந்தால் விடுவார்களா? அப்படித்தான் ஆனது கேரி Vs தோனி கதை. கேரி ஒன்று சொல்ல, தோனி அதை மறுத்து பேச, ஒரே களேபரம். இது தானே நமக்கு சுவாரஸ்யம். மற்றபடி இந்தியா ஜெயித்தால் என்ன? தோற்றால் நமக்கு என்ன?
சரி, கேரி சொன்னதில் என்ன தவறு இருக்கிறது? விளையாட்டு வீரர்கள் சோர்வடைய மாட்டார்களா? அவர்கள் பணத்தை கொட்டினால் விளையாடத்தயாராக இருக்கலாம். BCCI சோர்வடையாமல் கோடிகளை அள்ளி கொட்டிகொள்ளும் இயந்திரமாக இருக்கலாம், ஆனால் வீரர்கள் இயந்திரம் அல்லவே. மனிதர்கள் தானே. உடனே தில்ஷான், காலிஸ், டிவிலியர்ஸ், கைல் இவர்களெல்லாம் விளையாட வில்லையா? என்று கேள்வி எழுப்புகிறார்கள் காலரியில் அமர்ந்து வேடிக்கை பார்க்கும் சில ஈனப்பிறவிகள். ஒரு பேச்சுக்காக கணக்கிட்டு பார்ப்போம். ஐ. பீ.எல் போட்டியில் கலந்து கொண்ட இந்திய வீரர்கள் எத்தனை பேர்? அவர்களில் எத்தனை பேர் உலகக்கோப்பையில் விளையாடுகிறார்கள்? அதேபோல் மற்ற நாட்டு வீரர்களுள் எத்தனை பேர் அந்தந்த நாட்டுக்காக விளையாடுகிறார்கள்? இந்தியாவுக்காக விளையாடும் அத்தனை பேருமே ஐ.பீ.எல் போட்டியில் அயராமல் விளையாடியவர்கள். இனிமேலும் கோடிகளுக்காக ஆசைப்பட்டு கொண்டு போட்டிகளில் விளையாடினால் இந்த தோல்விகள் தொடர்ந்து கொண்டு தான் இருக்கும். BCCI என்ற முதலையின் பேராசை ஒழிந்தால்தான் இந்தியாவின் வெற்றி வாய்ப்புகள் தொடரும்.
தோல்விக்கு தோனி மன்னிப்பு கோர வேண்டுமா?
இது பெரிய வேடிக்கையாக இருக்கிறது. தோனியின் இந்த மன்னிப்பு கோரிக்கை அவரது சொத்துக்களை ரசிகர்களின் கோபத்திலிருந்து காப்பாற்ற வேண்டுமானால் உதவலாம். மற்றபடி மன்னிப்பு கேட்பது விளையாட்டில் ஏற்படும் தோல்விகளுக்கு அவசியமே இல்லை. கேப்டன் விளையாட்டு மைதானத்தில் சில தவறுகள் செய்யலாம். ஒருவர் செய்யும் தவறிலும், சரியிலும்தான் விளையாட்டில் சுவாரஸ்யமே ஏற்படுகிறது. தவறே செய்யாமல் விளையாட வேண்டும் என்றால் மனிதர்களுக்கு பதிலாக, ரோபோக்களை வைத்துக்கொண்டு விளையாடலாம். இந்த அடிப்படை கூட தெரியாதவர்கள் விளையாட்டை பார்க்கத்தேவையிலை. கம்பியூட்டர் முன் அமர்ந்து செஸ் விளையாடலாம். மிஸ்டர் கூல், என்று பெயர் பெற்ற தோனி மன்னிப்பு கேட்டார் என்பது, அவர் மிஸ்டர் ஹாட் ஆகிவிட்டார் என்பதையே காட்டுகிறது. அவரை மிஸ்டர் ஹாட்டாக ஆக்கிய பெருமை, BCCI, பத்திரிகைகள் மற்றும் முட்டாள் ரசிகர்களையுமே சேரும்.

படம் புடிச்சிருக்கோம் பாருங்கோ!!!

பால்கா தீர்த் - கிருஷ்ண பகவானின் இறப்பிடம்

கிருஷ்ண பகவானின் பாதத்தை பறவையென நினைத்த வேடன் ஒருவன் மறைவிலிருந்து அம்பு எறிய அதுவே பகவானின் இறப்புக்கு காரணமாக அமைந்ததாக சொல்லப்படுகிறது. சோம்நாத்திற்கு அருகே இருப்பது 'வீராவல்'. வீராவலில் அமைந்து உள்ளது இந்த 'பால்கா தீர்த்' எனப்படும் இந்த இடம். இந்த மரத்துக்கு அருகில் தான் கிருஷனனுக்கு மரணம் சம்பவித்ததாக சொல்லப்படுகிறது.

குரு ஷிகார் - ஆரவல்லி மலைகளின் எவரெஸ்ட்

மவுண்ட் அபுவுக்கு செல்பவர்கள் அவசியம் பார்க்க வேண்டிய இடம் இந்த "குரு ஷிகார்". ஆரவல்லி மலையின் உச்சாணி கொம்பாக திகழ்கிறது இந்த குரு ஷிகார். சுமார் 5676 அடி உயரத்தில் இருக்கும் இந்த சிகரம் ராஜஸ்தான் மாநிலத்தின் உச்சியாக கருதப்படுகிறது. சிகரத்தில் பாதி ஏறும் போதே குளிர் காற்று நம்மை நிலை குலைய செய்யும். சிகரத்தின் உச்சியில் 'குரு தத்தாத்ரேயா' வின் கோவில் இருக்கிறது. 'பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவனின் மறு அவதாரமாக குரு தத்தாத்ரேயா கருதப்படுவதால் இந்த கோவில் மிகவும் பிரசித்தி பெற்று விளங்குகிறது. மற்றபடி சின்ன, சின்ன குகைகள் அங்கங்கே, வந்து செல்பவர்களுக்கு நிழலையும் மன அமைதியையும் தருகிறது. மலையை சுற்றிலும் பச்சை பசேலென்று கள்ளி செடிகள் கத்தை, கத்தையாக முளைத்திருக்கிறது. சிகரத்துக்கு அருகே தொலை நோக்கு மையமும் உள்ளது.

புளியோதரை முதல் பாப்படி வரை

பெருமாள் கோவில் புளியோதரையை சாப்பிட்டு ருசி கண்ட எனக்கு குஜராத்துக்கு போனதும் நாக்கே செத்து போனது. எங்கு பார்த்தாலும் ரொட்டியும், தொட்டுக்க தாலும், வெரை வெரையாய் சாதமும் வெறுப்பேத்தியது. ஏதோ கெட்டி தயிர் (தஹி) கிடைத்ததால் பிழைத்தேன். எந்த ஹோட்டலுக்கு போனாலும் விரைத்து போன சாதமும் கெட்டி தயிரையும் வாங்கி பிசைந்து அடித்து சமாளித்தேன். குஜராத்திகள் எல்லோரும் ருசி அறியாதவர்களா என்ற சந்தேகம் வந்ததால் அப்படி அவர்கள் என்னதான் சாப்பிடுகிறார்கள் என்று கவனித்தேன். காலை உணவாக (நாஷ்ட்டா) அவர்கள் சாப்பிடும் பஜியாவும், பாப்படியும் எப்படி உள்ளது என்று ஒரு கை பார்த்து விடுவது என்று முடிவு செய்து, காந்தி பிறந்த ஊரான "போர்பந்தர்"இல் ஒரு கை வண்டி கடையில் அமர்ந்தேன். ஒரு நாஷ்ட்டாவுக்கு ஆர்டர் கொடுத்து விட்டு அவர் கை வண்ணத்தை கூர்ந்து கவனித்தேன்.
"பஜியா": நம்ம ஊர் போண்டா தான் குஜராத்தில் பஜியா. பஜியாவுக்கு உள்ளே உருளை கிழங்கு. உருளை கிழங்கு போண்டாவென்று சொல்லலாம். மற்றபடி அதே ருசிதான். தொட்டுக்க பச்சை மிளகாய் சட்டினி. ஒரு பஜியாவை விழுங்கி விட்டு ஒரு முழு பொரித்த பச்சை மிளகாயை கடித்து சாப்பிடுகிறார்கள். எட்டிலிருந்து பத்து பஜியா. பிறகு,
"பாப்படி": உருண்டை பிடித்த கார கடலை மாவை ஒரு தேய், தேய்த்து எண்ணையில் பொறித்து எடுக்கிறார்கள். கிட்ட தட்ட ஒரு அடி ஸ்கேல் நீளத்துக்கு இருக்கிறது. இதில் ஒரு பத்து ஸ்கேல் சாப்பிடுகிறார்கள். நடு, நடுவே ஒமப்பொடியை கொறிக்கிறார்கள். கடைசியில் ஸ்ட்ராங்கான சாயா. இதுதான் குஜராத்திகளின் நாஷ்ட்டா. (இவர்களுக்கு கொலஸ்ட்ரால் சிக்கல் எல்லாம் வராதோ?)
புளியோதரையே சாப்பிட்ட எனக்கு பாப்படியும், பஜியாவும் வித்தியாசமாகவும், ருசியாகவும் இருந்தது என்னவோ உண்மை.

ஜில்லுனு சில போட்டோ - வெயிலுக்கு இதமா ...

சும்மா இல்லீங்க, மெய்யாலுமே 44 டிகிரி வெயிலு. இங்க இல்லேங்க... அகமதாபாத்திலதான். கவலை படாதீங்க. இருந்தாலும் நம்ம ஊருல மட்டும் என்ன வாழுதான். அதான். கண்ணுக்கு குளிர்ச்சியா இருக்கட்டுமேன்னு போட்டிருக்கேன். சும்மா கொஞ்சம் சேம்பிள்தான்.

பாட்டிய பார்த்தீங்களா? மவுண்ட் அபு உச்சியில "கோமுக்கு"ன்னு ஒரு இடம். பசுவின் முகம்னு அர்த்தம். அங்க உட்காந்து கிட்டு ஐஸ் மோர் கொடுக்கிறாங்க.
தொ! தாத்தாவை பாருங்க. ஜில்லுனு லெமன் ஜூஸ் கொடுக்கிறார். இதுவும் மவுண்ட் அபுதான். என்ன குளு-குளுன்னு இருக்கா? இதுக்கே அசந்துட்டா எப்படி?

கீழ பாருங்க. தங்கச்சி பழ ரசம் தருது பாருங்க. அட ஜொள்ளு விட்டது போதும். வாயை மூடுங்க. இது ஏரோப்ளேன் உள்ள. நல்லா தாகத்த தணிச்சுக்குங்க.